Balans; het sleutelwoord voor ons geluk?

Bestaanswetten en geïndividualiseerd BRON-bewustZIJN

Tue, 12 Dec 2023 14:46:54 GMT

Al is NU en overal is HIER

'Het is een kwestie van uiterste noodzaak dat mensen wereldwijd zouden erkennen dat de WAARHEID is dat je geboren bent om het UNIVERSELE – de BRON van je ZIJN- op een evolutionaire manier te individualiseren en uit te drukken, om uiteindelijk de hoogste GEINDIVIDUALISEERDE manifestatie van je BRON van ZIJN te bereiken- CHRISTUSBEWUSTZIJN.'

Citaat uit DE CHRISTUSBRIEVEN

www.christuswijs.nl

Deze informatie overstijgt de religieuze concepten, maar ontvouwt en verbindt verder de quantum bestaanswetten aan onze gezamenlijke ‘afkomst’ uit Goddelijke (GOD de ) BRON.

Deze Blog is nog in de maak en zal gaan over onze scheppingskracht, ons bewustzijn en eigen verantwoordelijkheid. Over hoe wij in deze Aardse realiteit vanuit ons eigen perspectief ervaren en ons al dan niet kunnen verzetten tegen de stroming in eenieders leven. Verzet betekent pijn, meestromen betekent groeien.

Verfijnen naar werkelijke Schoonheid

Thu, 06 Oct 2022 13:34:02 GMT

De micro -en macrowereld van ons bestaan

Instinct vs Toewijding

Prachtig was het vanmorgen in het bos; de regendruppels schitterden in het zonlicht en stegen op boven het ven.

De paarse heide was weeldig getooid met sprankelende witte webben van het ‘microsysteem’ der spinnen.

Ondergronds vormt de microwereld der schimmels een oneindig web van communicerende draden.

Verbonden en onderdeel van dit ‘natuurweb’, voel ik mij

En in mij maak ik contact met mijn eigen ‘microwereld’; mijn lichaamscellen. Een web/ netwerk van weefsel vormend Instaat tot diepgaande communicatie en uitvoering van ingewikkelde taken.

De schimmel ‘weet’ niet anders en bevraagd zichzelf ook niet of hetgeen zhij doet wel zinvol, nodig of leuk is. Het doet en doet dit ten dienste van het web en de natuur waarvan het deel uitmaakt; ten dienste van de Goddelijke schepping.

Mijn cellen – deel van diezelfde Goddelijke schepping- staan ook ten dienste van natuur, van het grote (deel)geheel wat mijn lijf vormt.

Zij zijn ‘getraind’ tot en toegewijd aan de taak die aan hen voorbehouden is; de levercel staat ten dienste van de functies die de lever uitvoert. De immuuncel voert z’n taak uit ter behoud van de symbiose met ‘buitenlijflijke’ micro-organismen ( Flora) en het neuron staat volledig klaar voor ons zenuwstelsel.

Met andere woorden: ons persoonlijke microsysteem ( met ook daarin nog minuscule deelfuncties zoals energiefabriekjes, opruimers, etc.) is een web/netwerk van toegewijde cellen die zich niet afvragen of het wel leuk is wat ze te doen hebben, of het wel echt nodig is en ze niet even een uitstapje kunnen maken naar het hart, omdat het daar zo gezellig is…

Zo Boven Zo Beneden

Ons lichaam, met het totale aantal aan cellen en celorganellen ( opgebouwd uit eiwitten, enzymen en nog kleiner) vormt een noodzakelijke ( al dan niet) toegewijde ‘cel’ van de aardse dimensie.

Wij mensenlichamen vormen een groot web van energie-uitwisseling (communicatie op diep niveau)

Over de hele Aarde.

Toewijding en socialisatie ( vs. Individualisme en ego) zijn pure noodzaak om dit Goddelijke geheel verbonden te houden; functionerend te houden, net zoals de cellen in ons lichaam. Doen wij dit niet en gaan we ‘onze eigen gang’, dan ontstaat er ziekte, veelal immuungerelateerd en kanker.

Doen wij dit niet als Mens <een verbonden netwerk vormen van positieve energie> dan ontstaat er ziekte op onze Aarde. Onze eigen gang gaan en ‘gezellig een bezoekje brengen naar een andere functie die niet voor ons als individu was bestemd’, leidt dan tot kanker. Je zou kunnen zeggen dat -het niet toegewijd zijn aan onze diepere levenstaak, maar alleen aan ons eigen pleziertje en carrière denken- zal leiden tot chaos en daarna ziekte in het web van verbinding. Als IK maar krijg wat ik wil, of als IK maar kom waar ik wil, dan is het ‘goed’…NIET DUS. Tijd om dat echt te gaan beseffen.

Toewijding aan verbinding en bezighouden met je ‘taak’ is pure noodzaak om ons fysieke leven op deze aarde overeind te houden…

Maar.., er is ook nog zoiets als de macrokosmos, het ‘Omniversum’ en het Goddelijk Plan, waarvan onze fysieke Aarde ‘slechts’ een van de vele cellen vormt. Echter, wel een zeer relevante, met een zeer bijzondere en belangrijke TAAK

Wat als ik je zou zeggen dat wij samen met onze Moeder Aarde deel uitmaken van een Plan, of misschien wel een experiment. ( ai, dat klinkt in deze tijde als zeer onvrij en zal menig teen doen omkrullen)

Maar toch; een nieuwe kans om terug te klauteren naar ons ooit geavanceerde en toegewijde bestaan. Toegewijd aan het grote Geheel. Een experiment waarbij we door middel van leren ( lees incarneren) in staat zullen zijn de lessen te ondergaan en overstijgen waar we nu en in onze recente geschiedenis stonden. De zwaarte van de dimensie waarin we nu zitten, achter ons te kunnen laten om weer in onvoorwaardelijke Liefde te ZIJN en toegang te kunnen krijgen tot de oneindige KENNIS, die alleen ten goede van de Mensheid en het Universele wordt ingezet.

Een plan waarin we dimensies betreden waarin ons denken, instant scheppen betekent. Als je deze zin nog eens leest, weet je dat dat alleen kan wanneer we volledig in liefde en toewijding zijn naar de gehele schepping.

In je diepste zijn kunnen voelen dat wij en alles in -en buiten materie doordrongen is van God/ Allah, het Goddelijke of Bron, hoe je deze essentie-sensatie/ dit Bewustzijn ook wilt beschrijven. Dan pas zijn we niet meer instaat om elkaar en het levende om ons heen te doden.

Dat is niet onmogelijk! Het is een kwestie van GELOOF. En hard werken om je steeds meer bewust te worden van wat je doet, zegt, uitstraalt en LEEFT. Zoals jij ook allang voelt dat afval op straat weggooien geen daad van deze Liefde is. Dat jezelf op zeer regelmatige basis volstoppen met snackbarfood, alcohol of suikers, geen liefdevolle daad is voor je lichaam.

En misschien voel je in je essentie ook al wel dat het (veelvuldig) eten van vlees -van de dieren waarmee we deze prachtige planeet delen- ook niet behoort tot deze stappen.

Het mag trapje voor trapje, maar is wel pure noodzaak om ‘deze kans’ te laten slagen en middels deze bewustzijnsladder uit te komen bij dat wat Ware Menszijn betekent.

En misschien denk je bij deze woorden wel: “Pff, daar geloof ik niet in; als ik me netjes gedraag en een goed mens ben door mijn buren te helpen en respectvol te zijn naar de aarde, dan kom ik er wel, in de Hemel…, of mss denk je wel dat je uit ‘niets’ bent gekomen en na 1 leven weer in het ‘niets’ verdwijnt. Tja, dat mag je denken.

Ik voel echter dat ons leven niet zo nutteloos is; dat we blijven groeien totdat we worden als ‘een schepper die vanuit onvoorwaardelijke liefde kijkt naar alles wat ie geschapen heeft’. Je volgende levenspoging breng je toch ‘gesluierd’ door om wederom bepaalde levenslessen (opnieuw) te ervaren, dus zul je niet weten hoe vaak je al op de Hemelpoort hebt geklopt.

De hemel zou wel eens niet ‘het eindstation’ kunnen zijn, maar een rustgevende plek waarin we even bij kunnen komen om vandaaruit pas echt ons Ware Menszijn te kunnen uitdragen.

Waarom ik dit zeg?

Ik voel in mijn diepste wezen dat ik meer te doen heb dan klusjes doen voor de buurvrouw, aardig zijn voor mijn huisdieren en mensen helpen zich beter te voelen in mijn praktijk.

Ik voel dat we als ‘aardebewoners’ op dit moment, nog ver af staan van onvoorwaardelijk liefhebben en toewijding voor de schepping waarvan wij deel uitmaken. We zijn het namelijk ronduit VERGETEN. We lijken wel losgeslagen van het verbindende web van licht en de her-innering aan onze gezamenlijke Bron.

Individueler dan we nu leven, hebben we mogelijk nog nooit meegemaakt.

Ik voel me er regelmatig niet in thuis. Ik her-inner me dat het ooit anders was. En door dit te ‘weten’ diep vanbinnen, kun je niet anders dan er stap voor stap naar toe werken om weer ‘daar te zijn’.

Dat is niet gemakkelijk; we torsen allen onnoemelijk veel patronen, coping mechanismen, gewoontes en halve waarheden met ons mee, die ons hierin niet dienen. Die wanneer we er opnieuw naar kunnen kijken vanuit dit her-inneren, niet kloppend meer zijn voor ons grootste goed EN onszelf.

Ze houden ons tegen om verder die ladder van bewustzijn op te kunnen klimmen. Ze houden ons klein, niet competent, niet gezond, niet Geheel. En we blijven maar aandacht geven aan dat NIET, dat TEKORT.

Ik wil je dan ook de tip meegeven: hang niet te zwaar aan je aangeleerde aardse informatie, conservatieve systemen en vastzittende ( familie) patronen. Ze zouden op den duur wel eens niet meer hoeven kloppen en het is gemakkelijker ze dan van je af te werpen, wanneer je je kunt verbinden met de Pure Essentie van onze verbinding met elkaar, de schepping, de Bron.

Wat nu op je weg komt en je Essentie raakt ( roert); je misschien wel ergens vaag doet her-inneren, dan is dat op dat moment geschikt voor de bewustzijnstrede waar je je naartoe zou kunnen begeven, wanneer je rugzak niet te strak is dichtgemaakt. Soms moet je er namelijk eerst iets uit kunnen gooien, voordat er ruimte is voor vernieuwd bewustzijn.

Ik wil een bijzondere en passende boodschap toevoegen uit Het Kennis Boek, omdat deze zo aansluit bij waar we nu als mensheid staan:

‘Uw Planeet, waarin een Materieel-Moreel Leef schilderij wordt getoond, ervaart momenteel een MAHSER ( LAATSTE OORDEEL). Dit Holistische Woord dat zijn oorsprong heeft in de woorden MAH = de Maan= Schoonheid, SER= lelijkheid, is Equivalent aan het Medium waarin u leeft.

Dat is de reden; waarom deze Twee TEGENGESTELDE INVLOEDEN zowel snel Ontwaken als veel lijden voor de Mensheid Veroorzaken.’

(Het Kennis Boek bevat gidsende boodschappen om ons te helpen vanuit individueel bewustzijn te werken naar Universele Unificatie en daarmee een weg naar oneindige mogelijkheden opent. In mijn vorige blog schreef ik ook al kort iets over dit bijzondere Boek; wil je er meer over weten, mail dan; brigitte@brightinside.nu )

Wat we steeds meer beseffen hier op aarde, is dat er een 'prijskaartje' hangt aan de eindeloze drang naar materie. Het gaat niet meer over ‘je overvloedig voelen zoals bedoeld is’, het gaat hier over hebzucht en weinig tot geen betekenis meer geven aan al ons bezit of het gebruiken ten koste van de ander ( lees: Macht).

Er is niet zozeer iets mis met het hebben van materie, maar stel het dan zonder voorwaarden beschikbaar voor een ander, of geef er een waardevolle betekenis/ functie aan.

En ik denk dat we onszelf alleen maar meer ‘verzwaren’ en vastzetten in de fysieke vorm door op deze manier te blijven leven. Ik geloof dat we meer zijn dan materie en een fysiek lijf, maar het ervaren van deze ‘delen van ons bestaan’, worden maar moeilijk ervaren wanneer we zo bezig zijn met bezit, met macht, met carrière voor het ego; kortom, met blubber.

Voor mij mogen we gaan groeien naar lichter, helderder; naar ware Schoonheid zien in de Schepping!

Waarom zijn wij nu hier op Aarde?

Wed, 22 Jun 2022 15:18:05 GMT

Geef je Brein eens de Ruimte!

De mens die deze vraag wel eens toestaat op te laten poppen tussen de drukke stroom van alle dagelijkse, automatische kost en daarbij zoekt naar een antwoord, zal deze niet vinden buiten zichzelf. Buiten jezelf vind je wellicht vele boeken, aanwijzingen en kennis die je wijzen naar een bepaalde richting, of bevestigen van wat jij al voelde. De afgelopen jaren werd echter steeds duidelijker dat we lang niet alle antwoorden daar denken te vinden, waar ‘wetenschap’ ons naartoe leidt. Veel spreekt elkaar tegen, is eenzijdig onderzocht of de antwoorden zijn verdoezeld, om ons mensen niet teveel informatie te verschaffen, of ons in een bepaalde richting te sturen.

Kortom; de ‘pure Waarheid’ is daar niet te vinden, of zoals de welbekende uitspraak ons zegt:

“De Waarheid ligt in het midden”.

Laat dat nu net de plek zijn, waar ik me afgelopen jaren steeds meer mee heb verbonden; met Mijn Midden, mijn ankerpunt. De ‘plek’ waar verbinding kan worden gemaakt met ‘je hogere Zelf’ ( je hooggevoelige zelf mss wel, of je intuïtie) . Een plek waar contact kan worden gevoeld met een diep ‘Weten’.

Niet dat hier alle antwoorden letterlijk voor het oprapen liggen; nee, je mag ze zelf gaan doorvoelen en liefst met zo min mogelijk aardse versluieringen. Daar bedoel ik mee; de beslommeringen van alledag, onze automatismen, patronen, waaronder ook onze angsten en pijnplekken.

Ik kan niet anders herinneren dan dat ik bezig was met deze vraag. Soms bracht het me in diepe overpeinzingen -zo jong als ik was- soms in intense huildagen, zonder te weten waarover. Ik voelde me soms een marjonette-pop en soms voelde ik mezelf ‘opgaan’ in een reusachtige kei. Ik kan me niet herinneren dat ik deze ervaringen ooit heb gedeeld met anderen. Iets later besprak ik wel eens met vriendinnen het ‘zien van energie (aura) rondom bomen’, maar meestal hield ik mijn mond. Het verdween naar de achtergrond en ik doorliep mijn pubertijd ontdekkend en redelijk onbezonnen in het dorp waar ik opgroeide.

Tijdens mij opleiding tot sociaalpedagogisch hulpverlener, werden we al uitgedaagd om ins onszelf opzoek te gaan naar wat ons had gevormd tot wie we waren. Heerlijk vond ik dat, maar ook confronterend en het veroorzaakte wederom vele tranen. Maar dat voelde goed; Helend.

Ook mijn eigen gezondheid (huidklachten) heeft me op het ‘pad van zoeken’ gehouden. Nog steeds. Steeds dieper dalend op de trap naar weggestopte pijn, familiaire belastingen en mss wel karma van eerdere levens…

Oh ja, dat is wat ik in mijn Midden krachtig kan voelen; dat ik hier eerder was en ook dat ik niet alleen hier op Aarde was, maar ook ver daarbuiten. Daar later meer over. Maar een van mijn waarheden is dus dat we evolueren door te reïncarneren, als mensheid. (het is oké als dat niet jouw waarheid is, maar ik daag je uit om hier wel eens voor te gaan zitten/ te onderzoeken, hoe dit voor jou zit i.p.v. gewoon te roepen dat je daar niet in geloofd).

We zitten in roerige tijden, waarover iedereen kan lezen wat zhij wil; voor ieder wat Wils. Je kunt ook kiezen niets te lezen, ook niet je eigen innerlijke boodschappen of ervaringen. Je kunt er gewoon aan voorbij gaan en hopen dat je dit leven vrij gemakkelijk doorloopt en lekker comfortabel kan ‘blijven waar je bent’. Je werk doen, zoals iedere dag, ieder weekend feestjes, terrasjes en vrienden afgaan, of je tuintje een beetje bijwerken. Maar ik ken geen mens die niet ergens een ‘shaking experience’ opdoet in het leven, waardoor dit ‘achteroverleunen’ ineens overgaat in een achtbaan of complete stilstand en discomfort. Want -nee- dat voelt vaak niet fijn, deze verstoring van het comfortabele, ingevulde en voorspelbare leven dat je leefde.

En daar zit voor mij de clue: dat is ook niet de bedoeling! Ik bedoel te lang en te veel achterover leunen; daar wordt je lui en gemakzuchtig van en je neemt het leven als vanzelfsprekend en zonder dieper doel. Vraag je dan eens af: Als er geen dieper doel was, waarom leefden we dan niet allemaal een comfortabel, lekker leventje tot het eindpunt en dan op een bepaald moment houdt het gewoon op? Ik kan daar met mijn diepste Wezen niet bij; dat we ‘alleen’ daarvoor hier zijn.

De meeste mensen die ik ken voelen wel een dieper gaande intentie achter het hier op deze Aarde zijn. Ze voelen op z’n minst aan dat we er voor elkaar zijn; respect mogen hebben voor elkaar, op z’n minst behulpzaam in je eigen kennissenkring en gelukkig ook wel respectvol naar de planeet waarop we leven. Maar ik weet veelal niet van ze of ze ook wel eens zoeken naar antwoorden op bovenstaande vraag. Of in zichzelf voelen of er nog iets ligt te broeien, geheeld mag om gemakkelijker te kunnen Zijn in je Stille midden, waar je Pure Waarheid mss wel te vinden is.

Of opgelegde (school)kennis wel eens opnieuw onderzocht is en kerkelijke doctrines wel eens in twijfel worden getrokken, omdat het ergens wringt.

Ik ben enkele jaren mondjesmaat met het katholieke geloof opgegroeid, totdat ik als jonge puber begon te twijfelen hoe zuiver en liefdevol hetgeen was wat mij in de kerk verteld werd. Het verdween dus voor mij naar de achtergrond om enkele jaren geleden op een hernieuwde wijze toch weer wakker te worden in mij. Door te lezen over oorspronkelijk Gnostische teksten en de rol van Maria Magdalena. Oké! Nu voelt dat toch echt anders dan wat er bij mij als kind werd ingestampt. En diep van binnen en ook van buiten was ik niet zover ‘afgedwaald’ van deze oorspronkelijke deugden, lessen en leefwijze. Ik had per slot altijd in ‘iets’ geloofd. Dit ‘iets’ noemde ik daarna de Bron. En zo langzamerhand mag het voor mij weer God heten, met daarbij voelende dat er zelfs voorbij God (!) voor mij nog een voorbije Bron is. God bleef in mijn beeld namelijk lang een vage vorm, een personificatie en dat klopte niet voor mij. Er was nog iets vormloos, in 'Beweging'.

En inmiddels voel ik ook dat er ‘voorbij Hemel-dimensie’ ook nog meerdere lagen zijn. De Hemel voelt voor mij nog het meest haalbaar en tastbaar (ik zeg niet: eenvoudig bereikbaar!), maar wat daarna nog volgt wordt wel erg vaag. Maar het Is er wel voor mij. Het ‘stopt’ niet bij de Hemel, maar wellicht is het een soort van tussenstation om op adem te komen na verschillende incarnaties. ‘Daar’ waar ten diepste het Menszijn in de Vorm kan worden ervaren in volledige Liefde.

Enkele jaren geleden alweer had ik een ervaring van pure Verbinding, Eenheid en Heelheid! Beelden van onderdeel zijn van een Groots Kosmisch Plan. De werkelijke ervaring buiten Tijd en aardse ruimte duurde niet langer dan 10 minuten. Maar hield weken, zo niet maandenlang aan in een soort euforisch gevoel of beter nog; een gevoel van Verliefd zijn op het Leven en alles om me heen. Zelfs de kale boomtakken van de naderende winter waren ineens van intense schoonheid, daar waar ik eerder de kille Nederlandse herfst verafschuwde, kon ik dat jaar alleen maar verliefd zijn op alles wat de herfst en winter me brachten.

Na afgelopen jaren weer flink wat ‘graafwerkzaamheden’ te hebben gedaan in mezelf, op zoek naar modder en haar verborgen schatten (ik wilde vroeger als kind archeoloog worden en ik begrijp steeds beter waarom!), deed ik ook verschillende ervaringen op met her-inneringen aan eerdere levens hier op Aarde. Intens, soms rauw, maar ook helend en dankbaar. Opstellingen, visualisaties, meditaties en Creatie brachten me deze diamantjes weer boven de grond!

En toen….

Toen kwam Het Kennisboek op mijn pad. En dat was niet de eerste keer dat ik deze naam hoorde. Mijn moeder wist er meer van maar in deze periode kon ik weinig met mijn moeder en al haar ‘vage’ bezigheden, dus als ze er wel eens iets over zei (wat weinig was omdat ze het zelf ook niet echt kon uitleggen), liet ik dat meestal meteen weer los.

Maar het feit dat ik toch opnieuw werd verbonden met deze ‘Naam’ prikkelde me wel: Hoe dat dan? “Ken je mijn moeder?” Vroeg ik aan de vrouw die me benaderde. Nee, dat deed ze niet. We raakten in een diep gesprek. En ‘ja’, dat was ten tijde van ‘de (corona)crisis’, en ‘ja’, ik was op zoek naar Echte Waarheden, want ik voelde dat er niets van klopte wat ons vanuit media en overheid allemaal werd verteld of juist verzwegen.

Ik was dus erg hongerig naar de Juiste informatie. (bestond die wel?). Ik had net ontdekt dat vele woorden uit de Bijbel waren verdraaid en dat de rol van de vrouw meteen al weggestreept is, terwijl zij juist een zeer prominente rol speelde in deze geschiedenis. Ook had ik ervaren dat mijn Ziel er heel lang geleden ook was in de rol van een priesteres, verbonden aan de Godin Isis. (je kunt goden en godinnen zien als archetypes of als hoog bewuste mensen/wezens die diep verbonden waren met de Bron en daardoor ook in staat waren tot ‘bovenaardse’ handelingen. Hierdoor werden zij vereerd en aanbeden.

Kortom: ik snakte naar uitleg, bevestiging en ‘de Echte Waarheid’.

Nu ben ik ruim een half jaar verder en ben in september 2021 begonnen met lezen (en schrijven) uit Het Kennisboek, in een programma, een Wereldplan. Toen ik de eerste kennismaking las kon ik voelen dat mijn hele lichaam reageerde op deze woorden. Alsof ik iedere cel in mijn lichaam letterlijk kon voelen vibreren. Ik zal niet te ver ingaan op wat de inhoud met me deed en wat de bijzonderheden zijn van dit Boek, want dat is echt aan ieder zelf om te gaan ervaren wanneer het op jouw pad aanraakt.

Maar na het Boek nu gelezen te hebben heb ik geen gedetailleerde antwoorden of ‘aardse’ details van onze geschiedenis of afkomst te horen gekregen. Nee, er ging een immense Kosmische oneindigheid voor me open. En dat leverde uiteraard alleen maar meer nieuwe vragen op.

Het begint me echter steeds meer te dagen hoe nietig en veelal ongelooflijk onnodig vele vragen zijn die wij onszelf stellen. Dat dit soort vragen ons gevangen houden in een driedimensionale cyclus wanneer je blijft verlangen dat er van buitenaf Ware antwoorden op zullen worden gegeven.

Het Boek geeft mij echter wel veel diepe her-kenning en her-innering. Het helpt me nieuwe, of meer verankerde antwoorden te vinden op ‘Levensvragen’.

Vragen over ons Begin, onze afkomst als Mensheid en ook Onze be-Doel-ing. Een minuscuul stukje besef van de onnoemelijke Grootsheid waar wij deel van uitmaken.

En niet bijzonder toevallig is het dat er net in deze tijd steeds meer naar buiten wordt gebracht door Echte Wetenschap, wat er ontdekt wordt m.b.t. de vele Melkwegstelsels, zwarte gaten, nieuwe zonnen en planeten. Te denken aan wijlen Stephan Hawking. Mij maak je niet meer wijs dat we ‘alleen zijn’.

Zo arrogant ben ik niet.

Ik zal proberen kort te vertellen wat Het Kennisboek voor je kan doen en wat niet: Het geeft dus geen gedetailleerde antwoorden op Aardse vragen, zoals wie of wat je nu moet geloven in deze crisis; Wie de goodguys of badguys zijn; hoe je gezond kunt blijven of welke methoden/ behandelingen er echt helpen. Niets van dat. Dat zijn namelijk vragen die door ons ego worden gesteld. Het gaat voorbij aan religies, maar spreekt er veelvuldig over als Eenheid.

Het traint ieders bewustzijn (mens), om de verbinding te leggen met jouw binnenwereld en jouw ‘Zielsessentie’. Dit kan dus voor iedereen anders zijn, maar De Essentie is absoluut voor iedereen hetzelfde: vanuit ‘Aards Eenheidsbewustzijn groeien naar Universeel Eenheidsbewustzijn’. Dus waarin vele mensen op Aarde nu nog zitten; eerst bewust worden en gaan verbinden met iedere levende ziel, voorbij ras, religie en vorm (dus alles wat geschapen is, incl. dieren, planten, natuur). De volgende fase komt later, wanneer een groter deel van de Mensheid dit bewustzijn uitdraagt. Maar tot we hier aankomen zijn blijven we onze Aardse lessen leren totdat we werkelijk voelen dat ieder stukje schepping Goddelijk is.

En waarom krijgen we dan niet meteen heel De Waarheid te horen, als er dan toch Kennis vanuit de Bron naar ons toe komt? (bijvoorbeeld via boeken, zoals de Heilige geschriften, Oosterse wijsheden, etc). Omdat we dat gewoonweg niet kunnen bevatten in de fase waarin het gros van de mensen nu staan. We hebben al moeite om te geloven in God/ iets Groters, moeite met geloven dat veelal de meeste grootse gebeurtenissen op Aarde zo moesten zijn, dat er buitenaards leven is, laat staan dat we de Hele Waarheid zouden kunnen bevatten. Alles gebeurt in fasen; gekoppeld aan de ‘mate van bewustzijn’ en de hoeveelheid aan Ware Kennis die er op dit moment op Aarde onder haar bewoners is. Achterover hangen in een puur comfortabel leven, daagt ons niet uit te groeien naar nieuwe lagen van bewustzijn, daarvoor heeft de mens crisis nodig. Zowel op individueel vlak als collectief. De wijze waarop je ermee om leert gaan is de werkelijke groei van de Mens.

Voor mij is een ding zo klaar als een klontje:

Wij zijn hier niet zomaar als wezen random op een leefbare plek gedropt om vervolgens hier na één Levenservaring weer weg te worden geplukt en dan te Eindigen. Wij zijn slechts een minuscuul deel van de gehele Schepping – wat niet hoeft te betekenen dat we niet noemenswaardig zijn- wat onderweg is naar vele ‘verschijningsvormen’ en eindeloze leer/groeiprocessen, waarvan het Hemelse en daar voorbij ook tot een van de te bereiken toestanden behoort. Dit kan voor mij in en voorbij fysieke Vorm zijn.

Geef jouw Brein ook zo nu en dan eens de ruimte om voorbij de sleur, het comfort, de automatische piloot te mogen ‘vliegen’; je weet niet wat je meemaakt!!

Wordt vervolgd

Ons Heilige Lichaam

Wed, 22 Dec 2021 18:18:30 GMT

Verbonden met en onderdeel van De Natuur

Ons lichaam is Heilig

“Op veel oude paden naar het realiseren van het Zelf wordt het lichaam ontkend”, schrijft Lauri Fransen in haar boek ‘Het huis van Isis’.

In verschillende religies lijkt de ‘weg naar ultieme verlichting’ alleen te bereiken door lichamelijke ontberingen te doorstaan: maandenlang in stilte op een berg doorbrengen, intense kou doorstaan, rechtop slapen. Christelijke mystici beschouwden het lichaam als ‘lager’ en ‘zondig’ en alle behoeften waren afleiding. Zij beoefenden ascese waarbij voeding schaars en eenzijdig werd genomen, geen seksuele prikkels werden toegelaten en slaap onderdrukt werd. Veelal verblijvend in oncomfortabele, tochtige kloosters. Ook in deze tijden vinden we dit nog steeds terug bij de kleine groep kloosterlingen, waarbij geheelonthouding een van de voorwaarden is om tot God te kunnen komen. ( ik wil hiermee niet suggereren dat sommige lichamelijk uitdagingen niet kunnen bijdragen aan ‘verruiming’ van geest of ervaren van de levensenergie).

Daarnaast is zowel in het Christendom en de Islam religie ‘beoefenen’, -oftewel dichter bij God kunnen komen-, slechts voorbehouden op locaties als kerken, kloosters en moskeeën en tijdens de vaste gebedsmomenten in huis. De Islam heeft deze ‘aanbidding’ al wel verbreedt met de mogelijkheid om overal te bidden tot Allah, maar dan wel volgens strikte aanwijzingen van houding en gebedsrichting.

Inmiddels leven vele culturen al ruim 15 eeuwen binnen hun religies, waarbij een enkele God aanbeden wordt. Voor die tijd werden vele Goden en daarvoor ook vele Godinnen aanbeden en was er ontzag voor ieder element binnen ons Wereldse bestaan. Goden waren verantwoordelijk voor het wel en wee van de Mens. Dat was wat ze 2000 jaar geleden en daarvoor geloofden.

Toen men steeds meer ging onderzoeken en begrijpen van hoe de Aarde en haar elementen werkten; er meer Kennis kwam, kon de Mens steeds meer los komen van de afhankelijkheid van al deze Goden of Godinnen en ging men steeds meer over op het aanhangen van Een God.

Heilige Boeken als De Tora, de Bijbel, de Koran, e.a. kwamen ter beschikking en brachten meer inzichten…maar ook meer verwarring. Te meer omdat de oorspronkelijke teksten steeds meer naar de hand werden gezet – herschreven en passend gemaakt- om binnen het ‘Patriarchaat’ te passen. Een kleine groep mensen bleven wel ‘trouw’ aan de oorspronkelijke leer uit de Gnostische teksten en wellicht speelde dit ook m.b.t. de Eerste versie van de Koran. Deze mensen moesten dit echter wel geheim houden, daar zij vreesden voor hun levens.

Er ontstond een nieuwe verafgoding van een God/ Allah, maar als snel was het ontzag gericht op de Kerken/ Moskeeën en hun ( mannelijke) leiders. Het bleek namelijk bij uitstek een methode om mensen opnieuw afhankelijk te maken, dom te houden en angst in te boezemen voor die Ene on(aan)tastbare God die zijn toorn uitdroeg over de mens die niet ‘goed’ leefde! En uit naam van deze God kon er heel wat worden uitgesproken en geëist van de mensen (Geld uit boetedoening incl.). Ook het vrouwelijke aspect is in deze eeuwen volledig overruled en ondergeschikt gemaakt.

Hiermee wil ik niet zeggen dat alles aan religie slecht is, alleen is er wel veel zuiverheid en puurheid verloren gegaan door machtsmisbruik binnen de geloofsstructuren. Het geloof in een enkele God heeft ons mogelijk wel dichterbij onze Bron gebracht, maar helaas ook verder van Onze Natuurlijke Staat van Zijn.

Het zou kunnen dat deze veranderingen en ‘lessen’ voor ons Mensheid nodig zijn om ‘daar te komen, waar we bedoeld zijn’…

In de afgelopen decennia zijn er steeds meer mensen zich gaan afkeren van de religieuze instanties, zoals de Kerk. Mogelijk wordt er gevoeld dat geluk niet afhankelijk hoeft te zijn van deze instanties, of misschien zijn er eerder al barsten ontstaan toen er onzuiverheden aan de oppervlakte kwamen.

Door dit ‘afkeren van’ zijn er ook grote groepen mensen die in z’n geheel ‘een bron/ schepping’ ontkennen en veelal alles willen kunnen verklaren met de 3 D Wetenschap die hier ter beschikking is. Succes! Veel is niet te verklaren voor ons mensen in deze ‘toestand’, zelfs niet vanuit de Evolutietheorie! Om tot meer (wetenschappelijk) inzicht te komen is het nodig om eerst vanuit een ‘vertrouwen/ weten en deels weer loslaten van ‘oude kennis’, tot nieuwe lagen te komen, die ons wel weer instaat stellen tot verklaringen en bewijzen van veel meer dan we tot op heden in staat zijn geweest.

Wanneer ik vanuit mijn eigen verandering hierop terugkijk, voelde ik als Katholiek opgevoed meisje, in mijn tienerjaren dat ‘mijn Geloven’ niet in de Kerk te vinden was. De teksten die de pastoor uitsprak raakten mijn hart niet en mogelijk voelde ik toen al dat het niet klopte voor mij. Ik heb mijn ouders dan ook vriendelijk verzocht ons toestemming te geven niet meer naar de kerk te hoeven. Enkele jaren gingen we dan nog met Kerst, maar na jaren voelden mijn ouders ook wel dat dat niet klopte. Of je verbindt je aan de Kerk en gaat of je gaat helemaal niet meer.

Voor mij is er wel altijd een ‘Groter weten’ gebleven; een intens gevoel van verbinding met iets veel groters dan ikzelf, dan al die mensen die het beter weten en aan wie ik om vergeving zou moeten vragen. Iets waarvan ik voelde dat al het Levende op deze Planeet mee verbonden was! Mens, dier, plant, mineraal, aarde.

In dit ‘weten’ lag voor mij ook vast dat we Allen hier op Aarde, ditzelfde ‘aanbidden’, wanneer je het bestaan van een Bron tenminste niet in z’n geheel ontkend. Er is in Basis geen verschil tussen de Islamiet, Jood, Boeddhist, Christen en alle andere (natuur)religieuze mensen op deze Planeet.

Diep, diep, diep van binnen voelen we allen een verlangen om verbonden te zijn met een Liefdevol Centraal deel van het Geschapene ( en mss wel daaraan voorbij…met ‘de Scheppende (Energie)’, maar dan wordt het voor velen mss te vaag…- excuses-).

Na jaren (zelf)onderzoek, de ervaringen van een gezin, ‘schaduwwerk’ ,lezen over geschiedenis van oude culturen, ons ( stukje) Universum, en het bestaan van mogelijke kennis voorbij hetgeen we als mens ( de meeste dan) hier op Aarde – in deze dimensie- kunnen bevatten, is voor mij ‘Mijn Weten’ wel bevestigd: Er is iets veel groters dan alleen deze prachtige Leefplek met ons als toch wel arrogante soort! Wij zijn dan ook vele malen opnieuw hier om te blijven leren, ont-wikkelen, evolueren, purificeren…om uiteindelijk te ervaren dat het ‘Goddelijke’ IN ons aanwezig is en dat wij instaat zijn mee te scheppen op deze planeet. En als wij Onze Vrije Wil leren inzetten voor het Grootste Goed, kunnen wij de ‘Hemel hier op Aarde creëren’. Voor mij betekent dit overigens niet dat er ‘niet meer is dan De Aarde met De Hemel. In mijn ‘weten’ vormt dit slechts een minuscuul onderdeel van ons totale ‘bestaan’ ( in lichamelijke vorm en daaraan voorbij).

En dat brengt mij terug bij de titel van deze Blog: “Ons Lichaam is Heilig”:

Zolang wij hier op deze prachtige Aarde mogen evolueren hebben we daarvoor Ons Eigen Lichaam als Tempel ter beschikking gekregen. Het is onze eigen Heilige plek om de verbinding te ervaren met het Grootse waarvan wij -als onderdeel van De Natuur- deel uit maken.

Wanneer we hier in dit lijf, leren te luisteren naar de signalen, naar de behoeften die het aangeeft, wanneer we in stilte en afstemming kunnen raken steeds terug naar de balans die het zelf tracht in stand te houden, wanneer we de ballast – opgelopen in ons eigen leven, dat van voorouders en Karma- stap voor stap kunnen transformeren van ‘modder naar Goud’, dan kunnen we misschien VOELEN HOE HEILIG ONS LIJF IS! Dan kunnen we het liefhebben en eren!

Dan leggen wij de verantwoordelijkheid voor dit heilige lijf, niet in handen van een ander

( lees; dokter, religieus leider, ministers, presidenten, koningen… en zelfs niet in de hand van God). Het meest Goddelijke wat je kunt doen is er ZELF ontzettend goed voor te zorgen, naar te luisteren, beslissingen te nemen en ook vooral niet vergeten OP TE VERTROUWEN ( maar dan moeten de andere voorwaarden ook in acht genomen worden).

Zorg goed voor jezelf en daarna ook voor elkaar in deze Tijden!

Moeder en dochter cyclisch verbonden

Mon, 21 Jun 2021 14:38:55 GMT

Elke vrouw die zichzelf heelt, heelt alle vrouwen die voor haar kwamen en alle vrouwen die na haar komen!

Moeders en dochters cyclisch verbonden

We leven in een tijd waarin vrouwen steeds meer een zichtbare plek kunnen en mogen verwerven in de samenleving. Ook vanuit overheden wordt erop aangestuurd dat bedrijven vrouwen aannemen op alle functies binnen het werkproces en dat de balans beter wordt tussen mannen en vrouwen, zowel in kwantiteit als in salaris. Al tientallen jaren geleden werd hiervoor de eerste aanzet geleverd door de feministische golf; waarin vrouwen zelf opriepen om meer zichtbaar te willen worden en erkenning te krijgen in hun talenten, hun rechten en hun soevereiniteit.

Binnen verschillende religies blijft dit proces echter erg vertraagd verlopen en worden vrouwen niet of mondjesmaat toegelaten in dezelfde functies als mannen. Vanuit diezelfde religies -en laat ik me voor nu richten op het Christendom, omdat ik daarmee ben opgegroeid- wordt de vrouw al ruim 2000 jaar in een positie gedrukt die weinig anders te omschrijven valt als: ‘dienend aan de man/ partner’ of op z’n minst het gezin. Dat bij veel vrouwen talenten liggen voor dit belangrijke onderdeel van onze leefgemeenschap (denk aan zorgen voor mensen, voor een prettige sfeer, een fijne en veilige ruimte, de eerste levensbehoeften, etc), wil nog niet zeggen dat ze in de ‘ondergeschikte’ of onzichtbare ruimte hoeven verblijven.

Nu zullen verschillende vrouwen wellicht roepen: ”maar dat doe ik al lang niet meer, ik ben gelijkwaardig, ik ben zelfstandig, ik ben mondig, ik bekleed een belangrijke, zichtbare positie, etc. “

Dat klopt waarschijnlijk ook, maar dat wil niet zeggen dat in de (familie)systemen van de meeste vrouwen ( en waarschijnlijk ook bij jou) nog veel historie wordt meegezeuld die iets heel anders in ons celgeheugen heeft ingeprent. Ontkennen of negeren van deze historie en het overschreeuwen met ‘mannelijke eigenschappen’ en de nadruk leggen op ‘gelijk’ willen zijn aan de man, zal niet werken. Het zal hoe dan ook bijdragen aan je strijd tegen, of je onderschikking aan de plek in deze samenleving en kost je vooral veel energie.

We hoeven niet gelijk te zijn, we zijn vrouwen en dus anders; met eigen talenten, met eigen behoeften. We kunnen wel verlangen en dus streven naar gelijkwaardigheid, maar vooral ook kunnen we onszelf als vrouwen weer terug gaan waardEREN, gaan omarmen en liefdevol voor onszelf en elkaar zorgdragen als vol-waardig en intens belangrijke schakel in onze Natuur, ons aardse huis. We hoeven niet te strijden tegen mannen, of ons te bewijzen naast mannen en zeker ook andere vrouwen! We hoeven ‘alleen’ in onszelf, in onze talenten in onze Waarde en Heiligheid te geloven. Net zoals dat 2500-3000 jaar geleden gezien, gevoeld en erkend werd door zowel mannen als vrouwen zelf.

Het was ooit anders

Een van de vrouwen die dit in een zeer kwetsbare tijd voor de vrouw, voorleefde (rond het christelijke jaar '0'), was Maria Magdalena

Het afgelopen jaar ben ik veel gaan lezen over de rol van vrouwen door de tijd heen. Allereerst maakte ik kennis met Maria Magdalena vanuit een geheel andere hoek dan ik zijdelings over haar had meegekregen in de kerk. Doordat ik nieuwsgierig was naar de oude Nag Hamadi geschriften die veel waardevolle informatie leveren over de basis van het Christendom. ( in de vorige eeuw zijn er verstopt in grotten rond de dode zee en het Noord-Afrikaanse continent zeer oude ‘papierrollen’ opgedoken met -vooral voor de katholieke kerk- opschudding veroorzakende teksten) Er blijkt in ieder geval dat er veel is weggelaten of verdraaid in de huidige bijbel en dat m.n. de vrouw er zeer bekaaid afkomt. Het lezen over en van Maria Magdalena bracht me terug bij mijn eigen voormoeders lang geleden en dat voelde steeds meer als her-inneren en omarmen van wie ik nu mag zijn. Van de volwaardige en belangrijke waarde die we als vrouw zijn voor ons bestaan.

Een heel klein stukje hierover: Maria Magdalena werd al jong ingewijd en groeide op met de diepe eeuwenoude kennis van het ‘Huis van Isis’. De zondige hoer die werd vergeven door Jezus, is een compleet verdraaid beeld, omdat de kracht en kunde van de vrouw niet mocht worden gezien, vond de kerk. Ze waren er bang voor en daarom werd zij verdraaid en werden vrouwen die dit wel uitdroegen onderdrukt en later zelfs vermoord ( denk aan de hekseninquisitie). Steeds meer boeken verschijnen over deze belangrijke weggestopte en verdraaide informatie. Het boek wat -bijna 2 decennia terug al- veel stof deed opwaaien was ‘De Davinci code’ van Dan Brown. Hij was een van de eerste, met een mega bestseller die informatie in romanvorm naar buiten bracht. De tijd was rijp, want zijn boek werd verslonden! Daarna verschenen er vele boeken over een mogelijk andere geschiedenis en rol van Maria Magdalena en Jezus. In 1495 schilderde Leonardo Da Vinci al een schilderij over het laatste avondmaal, waar sinds de nieuwe informatie nooit meer hetzelfde naar wordt gekeken: Jezus heeft niet zijn apostel Johannes naast zich maar de apostel der apostelen; Maria Magdalena! Zijn eigen vrouw mogelijk ook nog eens> al zal dat nog lange tijd worden tegengesproken door de kerk, want jezus leefde uiteraard celibatair! Naast romans verschenen er ook steeds meer leringen uit de oudheid met lang verborgen mystieke oefeningen om (meer) ‘verlichting’ te bereiken en een te worden met God/ de Bron/ Schepper, etc. De lijst wordt continu aangevuld.

Onlangs verscheen het boek ‘De heks van Limbricht’ geschreven door Susan Smit, wat zich afspeelt ten tijde van de heksenvervolgingen en laat hiermee zien op welke verziekte en verdraaide manier er naar (krachtige) vrouwen werd gekeken. Gelukkig breken er andere tijden aan!

Een volgende generatie

Maar goed, als we als ouders, als moeders willen dat onze dochters uit dit collectief wegblijven; de ontkrachting van het vrouwelijke en de strijd om waardering van zowel mannen als vrouwen, maar zichzelf vanuit de basis als perfect en compleet mogen ervaren, dan zullen we ‘aan het werk moeten’. Met onszelf en met de nieuwe generatie.

Ik voel dat we dit onze dochters verplicht zijn; misschien hebben wij nog moeite om gewoon te mogen Zijn, zonder strijd, zonder bewijsdrang, zonder ellebogenwerk, maar laten we onze eigen schaduwen daarin aankijken, doorvoelen en het onze dochters dan anders voorleven. Want voorleven is hetgeen onze kinderen nodig hebben om op te groeien. Onze kinderen groeien, als wij groeien, als wij onze rugzakken ( ook die van collectieve pijnen) leegmaken, zodat gezien kan worden wat voor Parels we zijn voor de maatschappij, voor elkaar en vooral voor onszelf!

Uiteraard ligt daar voor mannen ook een taak, door zich niet bedreigd te voelen door vrouwen, niet vanuit ‘angst voor haar kracht’ de controle in te schieten, door gelijkwaardigheid en gelijk belang voor deze wereld in te zien en te voelen dat we elkaar nodig hebben op alle fronten.

Even terug naar de ‘moederrol’; wat leven wij onze dochters voor, de vrouwen van morgen?

Het begint bij kleine dingen in huiselijke kring. Hoe Eer jij de vrouw in jouzelf; de vrouw die jouw dochter dagelijks ziet? Mopper je voor de spiegel om de onvolwaardigheden van je lijf? Verzorg je je lijf even snel tussendoor, vanuit puur praktische invalshoek of vanuit een minderwaardigheidsgevoel wanneer je je make-up niet op hebt? Neem je wel eens tijd voor jezelf om liefdevol en met aandacht je lichaam met al haar kunstige functies, prachtige zachtheid en magische mogelijkheden te bedanken, waarderen en her-ontdekken? Hoeveel respect heb jij voor jouw ‘heilige tempel’ en draag je dat ook uit naar jouw dochter(s)?

Respect is de allerhoogste noodzaak om een meisje voor te leven zodat zij dat ook over zichzelf zal leren zien en van daaruit uit te dragen naar mensen die ze gedurende haar leven zal ontmoeten. Vanuit respect zal ze leren zichzelf op nummer 1 te zetten ( en ‘nee, dit is niet egoistisch)’, te eren en krachtig in de wereld komen te staan. Ze zal minder risico lopen om mee te gaan met mensen met verkeerde bedoelingen, om zich te laten ompraten of andere zaken dan haar soevereine hartsgevoel voorop te stellen. Ze zal haar lijf zo goed mogelijk verzorgen en proberen gezonde keuzes te maken. Omdat zij voelt hoe belangrijk haar Tempel is.

Wanneer jij ten volle beseft dat je een zeer belangrijke ‘schakel’ in onze natuur, onze leefomgeving bent en daarbij je eigen lijf als je tempel beschouwd, zul je dat ook (steeds makkelijker) doen naar de Aarde. Als je kunt voelen dat je verbonden bent, zelfs EEN bent met Haar, zul je zorgdragen voor deze prachtige plek waar we mogen leven en als jij dat doet, zal je dochter dat ook doen. Zal ze zich verbonden en gedragen voelen door Haar.

En waar wij ons als vrouw verbonden voelen met de Aarde, kunnen we dat ook met de cycli van ons lijf. Een vrouwelijf volgt meerdere cycli die deze verbinding nog eens benadrukken. De meest bekende is natuurlijk de menstruatie. Ik ga nu niet helemaal in op functie, hormonen en anatomie, maar wil vooral de magie en enorme waarde ervan hier benoemen. Daar waar wij als westerse vrouwen ons leven liefst geheel zelf willen sturen, controleren en bepalen, zijn we de verbinding met de magie, de waardevolle functie en heiligheid van menstrueren geheel uit het oog verloren. Sterker nog: het is lastig, we hebben er ook allemaal klachten van/ bij en kunnen niet meer mee bewegen met de stroom. Als er een belangrijke functie is die ons als mens – als vrouw- verbindt met de Aarde, dan is het wel de menstruatie. Zo dragen wij naar onze dochters dus ook uit, dat het lastig is, dat je het moet controleren, dat je er altijd klachten van hebt, maar dat je deze met een pilletje prima kunt wegpoetsen, oh ja en met spiraaltje of pil, kun je haar ook geheel laten stoppen, want als je niet zwanger hoeft te worden heeft het totaal geen functie! Hoe kan je dochter ooit een positieve of op z’n minst neutrale visie ontwikkelen op dit oh zo belangrijke fenomeen van ons vrouwenlijf, als we dit met z’n allen uitdragen?

Het Bloed van de vrouw, was heel lang geleden Magie. Bloed was reinigend, levensvormend en voedend en vormt het magische verbond tussen alle vrouwen.

De menarche, zoals de eerste menstruatie van een meisje wordt genoemd, was heilig, was de belangrijkste fase in het leven van meisje naar vrouw en werd ( meestal in vrouwenkringen) bejubeld en omringt met aandacht volle rituelen en het ging er toen nog niet om (zoals binnen sommige religies) dat een meisje klaar was voor een man. Doordat vrouwen in die tijd meer met elkaar leefden en in verbinding met de natuur en haar ritmen, noemden ze de menstruatie ook wel ‘maanstonde’. Dit geeft duiding aan de relatie die de vrouw heeft met de Maan (energie). Deze maandelijkse cyclus is verantwoordelijk voor al het menselijk leven op aarde. Hiervan was men in vroegere tijden bewust; Eer jezelf en je lichaam tijdens deze maandelijkse schoonmaak van het bekken. De bloeding verbindt jou elke maand met je scheppingskracht, met de getijden, de seizoenen en de essentie van het leven zelf. Hoe belangrijk is dat!

Heilige seksualiteit

Wat duizenden jaren geleden ook werd overgedragen van moeder op dochter of binnen vrouwencirkels, was de magie en seksualiteit van het lichaam. Een van de functies van de ontdekking van je eigen seksualiteit ( dus niet zozeer die met een ander) is de Levensenergie en vitaliteit die dit met zich meebrengt. Ook voor zelfkennis en eigenwaarde is het van groot belang dat een meisje voelt dat het helemaal oké is dat je je eigen lijf mag ontdekken en de daarmee gepaarde gevoelens en behoeftes leert kennen. Het is zelfs van grote waarde wanneer je dit als jonge vrouw geleerd hebt bij jezelf, voordat er een andere persoon in het seksuele spel betrokken wordt. En porno of seksblaadjes vormen daarbij niet het juiste lesmateriaal ( prima voor ernaast), want seksualiteit gaat veel verder dan of is misschien wel in het geheel veel meer dan alleen de ‘daad’, waarmee de meeste generaties voor mij en die van mijzelf, zijn opgegroeid. Ik heb er nooit iets over geleerd van mijn moeder en ‘wist’ ook niet precies wat er in hun slaapkamer gebeurde. Vanuit de kerk was het puur noodzakelijk voor het ‘maken van kinderen’ of om je man te dienen! Je schikken in zijn behoeften en zeker niet betweterig overkomen maar ondergeschikt zijn aan hem. Gelukkig gaan we daar steeds verder vandaan. Maar dat hoeft ook weer niet te betekenen dat het maar met Jan en alleman moet kunnen, zonder magie, zonder vertrouwensband of zelfs zonder respect!

Je hoeft je kind er heust niet naast te zetten als je je lijf seksueel aanraakt, maar je kunt het wel bespreekbaar maken dat het fijn is en belangrijk dat ze alle plekjes van hun eigen ‘tempel’ leren ontdekken en dat seks met een ander nooit alleen zou moeten gaan om geslachtsgemeenschap, maar wel om respect, samen verder ontdekken, samen ‘energie laten stromen’ en van elkaar leren wat fijn is of wat zeker niet. En dat weet je pas wanneer je dat ook zonder gêne of schuldgevoel bij jezelf hebt mogen ervaren.

Ben jij een moeder van (een) dochter(s) en kies jij ervoor om je dochter als zelfbewuste, schuld -en schaamtevrije vrouw met zelfrespect te willen laten opgroeien, dan zul je dus bij jezelf na moeten gaan welke schaduwen jij nog te belichten hebt. Wat jij haar voorleeft en met welke intentie jij je lijf verzorgt, aanraakt, aan laat raken, voedt, bekijkt en eert. Wees haar voorbeeld en ben bereid om evt. pijn aan te gaan als dit jouw rugzak lichter maakt en de hare leeg kan houden…

Maak jij bespreekbaar wat in vele generaties voor ons ‘weggemoffeld’ werd of met een beetje geluk door oudere zussen mondjesmaat werd uitgelegd of weggegiecheld? Help jij het zelfrespect, de eigen waardering en 'godinnelijkheid' weer te her-inneren in ons vrouwencollectief voor nu en altijd?

Heb je als moeder behoefte aan ondersteuning, voel je mss dat er 'schaduwwerk te doen is', of zou je het fijn vinden om (samen met je dochter) met aandacht, eerbied, uitwisseling en delen van kennis en ervaringen van andere moeders met dochters, op een creatieve manier een aantal middagen te willen doorbrengen,

neem dan contact met me op zodat we kunnen bekijken wat passend is. In het najaar van 2021 start er een creatief 'drieluik' met moeders en dochters (leeftijd tussen 10 en ongeveer 14 jaar) bij de Verbindende Factor in Nuenen

Ons collectieve geheugen

Mon, 08 Feb 2021 12:55:57 GMT

Er zijn vele generaties van 'collectief geheugen' waar wij volwassenen onze besluitvorming op baseren; geheugen dat veelal gekleurd is met angst, pijn of onderdrukking....

COLLECTIEF GEHEUGEN

Steeds meer kinderen lijken ons te willen laten zien hoe belangrijk het is om je niet klakkeloos aan alle regels en normen van onze huidige maatschappij aan te passen. Het voelt voor hun vreemd en ver af staan van hun innerlijke ervaringen en gevoelens. Hoe jonger het kind, hoe meer het nog verbonden is met het diepe eenheidsbesef; de verbinding van ons allen met de Bron. Maar ook de wat oudere kinderen (geboren vanaf ongeveer 2000) lijken dit besef nog volop te ervaren. Als volwassenen zit deze herinnering voor velen diep verschanst achter lagen van maatschappelijke normen, regels, geïndoctrineerd informatie ( al dan niet waarheid) en ‘zo hoort het nu eenmaal’ gedrag. Soms zijn dit vele generaties aan collectief ‘geheugen’ waar we onze besluiten op baseren en ons doen en laten op afstemmen…

Collectieve angst

We leven op dit moment in een periode met op verschillende niveaus een onderliggende angst die zich ook nog eens uit in een grote diversiteit aan reacties en gedrag op de situatie. Er zijn mensen die angstig zijn om ziek te worden of specifieker voor een ziekenhuisopname, mensen die bang zijn kwetsbaren uit hun omgeving te besmetten, mensen die bang zijn hun baan/ bedrijf en inkomsten te verliezen. Er zijn ook mensen die bang zijn dat ze lange tijd geen drukke plekken mogen bezoeken, geen ‘plezier’ en uitstapjes meer mogen maken, mensen die bang zijn dat dit eindeloos gaat duren, mensen die bang zijn voor de schade van de maatregelen, zoals lockdowns en mondkapjes, mensen die bang zijn voor het vaccin of om het vaccin niet op tijd te krijgen. De reacties zijn al even divers, maar veelal is de grote gemene deler, dat we in ‘controle-modus’ schieten. Op enig onderdeel van ons leven waar we het wel kunnen, pinnen we ons vast op controle door onszelf bepaalde ideeën voor te houden en ons gedrag binnen bepaalde grenzen vast te leggen. Want….controle geeft

(schijn) veiligheid. Ook de behoefte aan (meer) geld, materie en macht is een vorm van controle.

Het is ook een groot collectieve en waarschijnlijke menselijke reactie dat we ons leven, met al haar ontembaarheden, trachten te controleren om onderliggende angsten meer behapbaar te maken. Dit doen we al vele eeuwen zo en daarmee creëren we ons eigen collectief.

Vele besluiten die we nemen, worden hiermee genomen uit het collectieve angstlichaam. Zelfs oorlogen worden hiermee gestart. We vullen in en veroordelen en zijn niet meer in contact met de Bron van waaruit we vrij kunnen zijn; vrij van dit collectief. En er niet mee bezig zijn en negeren van dit ‘geheugen’ maakt ons niet werkelijk vrij, ookal voelt dat zo als je weer lekker al je oude gewoontes kunt oppakken en gaan en staan waar je (denkt te) wil(en)

We zetten onszelf daarmee ook gevangen in een harnas en zijn nauwelijks nog in staat om iedere situatie opnieuw te bezien, te doorvoelen en vanuit een dieper weten pas te reageren.

Ook Media en reclame, de producten in onze winkels en het internet maken sluw gebruik van dit geheugen…

Bewust worden van dit systeem in ons alledaags zijn en onze besluiten, is de eerste stap om dit vervolgens aan te kijken op een dieper level, namelijk de onderliggende behoefte aan controle en angst. De angst bijv. om zelf te moeten besluiten wat goed voor je is…en goed voor je medemens en de aarde. Ga maar eens zitten en voel maar wat het met je doet wanneer je de angst aankijkt; wanneer je helemaal zelfstandig een keuze moet maken over je gezondheid, je acties, je leven. Geen overheid, geen kerk, geen reclame of media die jouw ‘helpen’ bij deze keuze. Zou je dat nog kunnen?

Kun je nog werkelijk van binnen heel zuiver voelen wat Echt goed voor Jou is en loslaten wat de omgeving voor je bepaalt?

Een ander collectief vormt ons

Collectief pijnlichaam

Ik geef een voorbeeld dat vele vrouwen wel zullen herkennen.

Soms voel je al dagen ‘aankomen’ dat je binnenkort gaat menstrueren. Deze grote groep van klachten noemen we met een verzamelnaam ‘PMS-klachten’. Zonder nu al te diep in te gaan op de specifieke symptomen, wil ik toch iets vertellen over de manier waarop we hier al vele decennia mee omgaan.

Vanuit de ‘wet van de aantrekkingskracht’ zijn we als collectieve vrouwengroep (in ieder geval binnen de westerse cultuur) belast met het idee en oordeel dat de menstruatie iets pijnlijks en vooral ongemakkelijks is. Het zit ons dagelijks doen en laten in de weg, belemmert onze ‘vrijheid’ en wordt In andere culturen ook nog eens als onrein en ronduit ‘gevaarlijk’ gezien voor het mannelijk geslacht!

Laat dit ooit door een handjevol mensen zijn gezegd (veelal vanuit overtuigingen binnen religies, die door een mannencultuur werden gevormd) en het ‘collectieve pijnlichaam voor de vrouw’ is geboren.

En iets wat je maar vaak genoeg hoort van: je oma, je moeder, de zussen, de kerk, etc. wordt als voor waar aangenomen en wordt ook als zodanig ervaren. Ergens waar je negatief de aandacht op richt komt ook op die manier ‘op je bord’.

Maar ja, zo’n eeuwenlange collectieve ‘lijn’ doorbreken is geen eenvoudige opgave. Het vergt bewustwording en training in een andere mindset. Het vergt aankijken van de pijn, vernedering of afwijzing van ‘het vrouw zijn’ en alles wat daarbij hoort. En daarna kan er heling plaatsvinden met een hernieuwd ‘omarmend’ collectief, namelijk: ons heilig en geweldig mooi functionerend vrouwenlijf!

Eckart Tolle schrijft in zijn boek ‘Een nieuwe aarde, 2005) over mogelijkheden om jou als individu

‘los te weken’ van deze collectieve pijn.

Wanneer de allereerste premenstruele spanningen zich aandienen, ontwaakt het collectieve vrouwelijke pijnlichaam, zegt hij. Als eerste ‘training’ kun je je proberen hiervan zo vroeg mogelijk bewust te worden en je lichaam zo volledig mogelijk te ‘bewonen’ (dus niet weg gaan van deze signalen/ afleiding zoeken, maar proberen slechts de observeerder te blijven en te ervaren). Door op deze allereerste tekenen ‘alert’ te zijn, ze kunt ‘vangen’, voordat het je denken of je gedrag kan overnemen, train je jezelf om uit het collectief te blijven. Zet je schijnwerper op de ervaren emoties, lichamelijke reactie maar probeer uit de gedachte te blijven. Geef geen woorden of verbindingen aan deze ervaring; blijf slechts de ervarende, observerende persoon.

Ook de dagen erna, wanneer de onrust en fysieke prikkels wellicht toenemen, probeer je zoveel mogelijk te blijven in volledige aandacht en daarmee aanvaarding van deze ervaringen. Het ‘weten’ wat toegelaten kan worden, is slechts het weten dat dit ‘het pijnlichaam’ is. Door ononderbroken aandacht (en dan doelen we op het niet onderbreken van de ervaring door het denken, verklaren, oordelen, invullen) en aanvaarding, kan er omzetting van het pijnlichaam komen. Het collectieve pijnlichaam kan dan bewustzijn worden van een nieuw collectief, namelijk dat van pure vrouwelijkheid. De menstruatie kan dan een heilige periode zijn van omzetting, waarin het het leven schenkt aan een nieuw bewustzijn. Een bewustzijn van je ware natuur als vrouwelijk ‘heilig’ wezen met het transcendente (omzettings)aspect van het mannelijke (Uit: Zinnen die de Ziel raken)

Naast collectieve angst en pijn bestaat er ook nog zoiets als een

collectief familie geweten

In eerste instantie is dit niet voelbaar, maar wanneer we onbewust tegen dit geweten ingaan, zijn de gevolgen ervan wel merkbaar. Dit geweten zorgt er binnen families voor dat onverwerkte processen of bijv. bet buitensluiten van leden uit het familiesysteem, in volgende generaties aan de oppervlakte komt. Zo dient alles wat de ene generatie onverwerkt achterlaat zich opnieuw aan in een volgende generatie. Met name kinderen worden dan door het collectieve geweten in ‘dienst genomen’.

Het collectief geweten ‘eist’ balans terug in het groepssysteem in de vorm van compensatie. Dus wanneer iemand in een vorige generatie zijn/ haar lot niet volledig zelf heeft gedragen, zal een latere generatie dat voor hem doen. (Bert Hellinger)

Een grote uitdaging bij mij ligt er in het mede-gecreëerde collectief dat we ons lijf alleen van buitenaf kunnen helen. Oftewel: ik neig erna, zoals vele mesologen en andere natuurgeneeskundigen, maar nog meer regulier artsen en farmacie, dat ons lijf bij klachten of verstoringen vrijwel alleen terug in balans kan komen wanneer er van buitenaf (natuurlijke) middelen worden toegediend. Hieraan vooraf gaat dan eerst een fysiek lichamelijk onderzoek en evt. literatuur raadplegen. Deze vorm van onderzoeken komt veelal vanuit het denkende ego.

Het loslaten van dit ego en slechts de observeerder zijn van mijn ervaring ( of die van mijn cliënt) zonder vanuit het denken hier uitleg aan te geven of vanuit emoties te verbinden met de ervaring, is een flinke uitdaging, wanneer je ‘medisch’ geschoold bent.

Uiteindelijk is het de ‘levenskunst’ om slechts te ‘zijn’ met de ervaring die je op doet in het Nu. Is er pijn, observeer en ervaar die pijn en tracht uit de beschrijving, bedenkingen en emoties te blijven die zich al heel snel aandienen vanuit ons ego. Ervaar je angst, voel deze, probeer in de observering te blijven waar het zich aandient en het zal uiteindelijk ‘oplossen’ zonder dat het jou opslokt en. Daarmee wordt wederom een laag van je ziel geheeld.

‘Vrede in je hart is het begin der Wijsheid’

E(n)gel op je pad

Mon, 22 Jun 2020 14:04:27 GMT

Open en in verbinding met
onze leefplek

' Een E(n)gel op mijn pad’

Op vrijdagnacht (ik loop maar weinig door de nacht) verscheen er plots een flinke egel voor onze voeten. Even mochten we hem aanschouwen, maar al snel vluchtte hij de struiken in. Jammer, had hem graag beter bekeken; Wetende dat onder die stekelige bol een zacht buikje en snoezig koppie schuil gaat. Toch blijf je wel bij ‘m uit de buurt.

Enkele dagen later zocht ik op waar dit bijzondere wezentje symbool voor stond ( naar eigen ervaring vertaald uit Karen Bos uitjebewust.nl )

De egel scharrelt door tuinen en velden op zoek naar voedsel. Zijn beschermingsmechanisme is zich op te rollen tot een stekelige bal, waardoor alle kwetsbare delen zijn beschermd en vijanden hem lastig kunnen aanvallen. Een prachtige uitvinding van moeder natuur, door velen van ons gekopieerd in ons eigen leven op aarde.

De egel staat voor vrouwelijkheid in de puurste vorm, gepaard met feilloze en zuivere intuïtie. De vrouwelijke kant is kwetsbaar, zoals de onderkant van de egel. Velen van ons hebben deze kant net als de egel afgeschermd met hun stekels; als bescherming tegen onze harde maatschappij. Zeker als je gevoelig bent en net als ik je zintuigen ver open hebt staan, kan het zijn dat je leefomgeving je vaker dan eens van je stuk brengt. Dit begint vaak al heel vroeg: wanneer iemand in je naaste omgeving je ‘afstraft’ wanneer je bijv. ‘dingen ziet of hoort die anderen niet zien’, je soms onverklaarbare huilbuien kan hebben en je bepaalde plekken kost wat kost wilt vermijden. Ik noem maar wat voorbeelden. Volwassenen zijn heel goed in staat de verbinding die de meeste kinderen nog hebben met onze afkomst en natuur, los te rukken en ons vast te zetten in een harnas wat we met z’n allen voor elkaar hebben gecreëerd.

De boodschap van de egel: Probeer toch weer op zoek te gaan naar een stuk onbevangenheid, wat je als kind nog had; geloven in magie, huppelend als elfjes en de wereld om je heen zien als een grote, bijzondere speeltuin. Ga opnieuw op ontdekkingsreis, alsof je moeder aarde opnieuw ontdekt (misschien is dat ook wel zo!) Nieuwsgierig en zonder angst, want die angst hebben wij zelf gecreëerd. Daar wordt geen enkel kind mee geboren.

Zit je vast in alles wat de maatschappij, incl. je opvoeders, scholen, media, etc. jou wil laten geloven? Vaar jij op jouw vrouwelijke intuïtie of ben je dat verleerd?

De egel laat zien dat je hier weer contact mee mag maken; dat je weer op zoek mag naar de verwondering.

Leven vanuit je hart, zodat je jouw stekelige overlevingsmechanisme beetje bij beetje mag gaan afpellen om gewoon helemaal jouw ZELF te worden.

Nou! Laat dat nou net de spijker op z’ n kop slaan! Na terugkomst van een intense vakantie, kwam ik maar niet meer op gang met mijn werk in de praktijk. Dat gebeurt wel vaker na vakanties, maar deze keer duurde het maar… Al langere tijd liep ik met de gedachte dat ik stil stond en niet meer ‘op deze plek en op deze manier’ mijn praktijk wilde voeren. Er was iets wezenlijks veranderd dit keer; ik had fysiek los mogen laten en dat had z’n weerslag op deze stap. Het is veilig om vast te houden aan wat ik al weet en kan vanuit een soort routine, maar er roept van diep binnenin mij nog veel meer dat naar buiten wil. Deze zaadjes willen ontspruiten en niet onder de steen blijven liggen, of in de schaduw van een grote boom wachten op wat meer Licht!

De egel reist alleen op onze planeet en heeft daar helemaal geen problemen mee. De meeste mensen hebben door hun allereerste ‘pijnervaringen’ behoefte om erbij te willen horen, in de smaak te vallen en het ‘goed’ te willen doen. De definitie van ‘goed’ vormen we zelf. Om te overleven zoek je aansluiting. Echter door dit steeds te blijven zoeken buiten jezelf, raak je alleen maar verder verwijderd van je eigenlijke ZELF, je ziel. Om jezelf ‘te beschermen’ tegen teleurstellingen in die contacten trek je ‘je egelpak’ aan en rol je je op bij tegenslag en teleurstelling, als een stekelige bal. Ooit was dit misschien het enige wat je kon doen om je grenzen aan te geven en niet onderuit te gaan (= overlevingsstrategie) De egel laat echter ook liever z’n zachte kant zien.

De egel voelt zich nooit eenzaam. Hij is in balans en helemaal gelukkig met zijn ZIJN.

Daarnaast: Als je dichter bij jezelf komt zul je merken dat je sterker in je schoenen komt te staan en dat het oordeel van de ‘mensen’ in de wereld je minder raakt. Ieder mag z’n mening hebben, maar je hoeft niet bij iemand in de smaak te vallen alleen bij jezelf. Hoe meer je hier naartoe groeit hoe meer je gaat merken dat je ook andere mensen aantrekt die ‘aansluiting’ bij jou zoeken, niet om ergens bij te willen horen, maar als welkome toevoeging aan hun leven. Hier ontstaan nieuwe vriendschappen voor het leven.

Ja! Ook dat was wat ik voelde: ik zoek gelijkgestemden: mensen die ook bewust ZIJN of net als ik proberen te zijn en zich sterk verbonden voelen met puurheid en natuur. In ‘tegenwoordigheid’ leven en de eenheidsverbinding voelen vanuit een diep innerlijk weten, die stille lichte ruimte. Wanneer ik de verbinding voel, ervaar ik geen eenzaamheid, maar het voelt soms wel alleen als ik deze ervaring niet kan delen...

En JA, ik was ook bezig om te doen, waarvan ik dacht dat dat van me werd verwacht: Je hebt toch een praktijk met een mooi breed vak? Goede opleidingen? Dan kun je toch blijven doen wat je al deed; zou je kunnen denken. Maar dat was niet wat mijn hart me zei: ik was uit balans: teveel kennis en vanuit mijn hoofd werken en te weinig vanuit mijn sterk ontwikkelde intuïtie en creativiteit.

Ook het gevoel van het je moeten verdediging met je stekels, zal afnemen naarmate je meer in je kracht staat. Je weet dan dat het zinloos is, zij kunnen je toch niet begrijpen. Dit deed je eigenlijk vooral om jezelf te verplaatsen (verlagen in frequentie) in de ander, zodat je ze kon bereiken. Eenmaal in je kracht kun je vanuit liefde zien en handelen. Jouw eigen pad kiezen en loslaten wat/ wie niet bij je past.

’s Nachts op pad

Als ons fysieke lijf te ruste is gelegd, gaat onze ziel reizen. We worden ons steeds bewuster van onze dromen. Dromen waarin onze hersenen de belevenissen van de dag verwerken, maar soms ook dromen die zo echt lijken, alsof het echt lijkt i.p.v. gedroomd.

Onze ziel heeft een oneindige energie en hoeft niet te slapen; slechts ons aardse, fysieke lijf heeft rust nodig. Soms maakt de ziel de mooiste reizen, maar het kan ook zijn dat jouw donkere kanten belicht worden, waar je nog mee aan de slag mag of relaties waar nog dingen in op te lossen zijn.

Dit soort dromen mag je zien als waardevolle geschenken die je verder brengen op je pad.

Dromen, dromen, niets als dromen, iedere nacht weer opnieuw en dan het meest intens vlak voor volle maan. Maar helaas vergeet ik ze meestal weer zodra de activiteiten van de dag zich weer aankondigen, of mijn jongste dochter die bij me op bed duikt!

Totdat ik tijdens een ontspanningsmeditatie tijdens yoga een intense ervaring had; een ‘visioen’,

Zou je kunnen zeggen of helder inzicht. Dit beeld blijft tot op heden bij me, zelfs maanden later nog!

Tijd, om mijn zachte, vrouwelijke kant zichtbaar te maken, te zijn wie ik werkelijk (diep van binnen en in verbinding met het AL) BEN,

‘varen op je feilloze intuïtie’. Vertrouw op en leef vanuit je eigen kracht.

Ga net als de egel elke dag op pad en sta open voor avontuur en verwondering. Ont-dek en ont-wikkel je gaven. Volg je hart!

Balans; Het sleutelwoord voor ons geluk? Onze gezondheid? Onze aarde? Wat is voor jou de betekenis van dit woord Balans?

Tue, 16 Jun 2020 14:06:11 GMT

Spiegels uit de natuur

'Balans'

Het sleutelwoord voor ons geluk? Onze gezondheid? Onze aarde?

In mijn hoofd schiet een plaatje: ik loop over een smalle balk, aan weerszijden een oneindige leegte/diepte in de kleur hemelsblauw. Waarom zo’n smalle balk? Vraag ik mezelf af. Is evenwicht wat hierbij ‘afgebeeld’ wordt, alleen aanwezig als iets/ iemand zich bevindt op een smal pad? Mag het niet breder zijn waar het zich bevindt? Is het altijd zo wankel en kwetsbaar of kan het ook stevig en met een breed draagvlak zijn? We praten wel eens over ‘een wankel evenwicht’, maar als ik naga hoe ‘een toestand van rust en harmonie’ voelt, dan voelt dat voor mij veel stabieler en kan het wel tegen een stootje.

Wat is de betekenis eigenlijk van dit woord? En dan heb ik het over ‘hoofd’kennis. De definities, het zijn er 25 wel te verstaan! Ik ga ze niet allemaal noemen, maar hier volgen er een paar: een balans is een overzicht van de bezittingen, schulden en vermogens…; een weegtoestel met twee schalen aan een beweegbare arm; toestand van rust en harmonie; Evenwicht…. Kijk dan komen we dichterbij hetgeen ik persoonlijk VOEL bij het woord Balans.

Dat is waar ik voor mezelf naar wil streven: Balans, die wel tegen een stootje kan; lopend over een breed en stevig pad, in een toestand van rust en harmonie.

Hoe bereik ik dat? Is meteen de hamvraag…. Of heb ik het al bereikt? Nee, dat denk ik niet. Op dit moment voelt het meer alsof ik nog van mijn ene op mijn andere been wankel, over die smalle balk…

Als ik voor mezelf naga dan voel ik niet op alle vlak in mijn leven evenwicht en al zeker geen rust en harmonie. Er zijn wel situaties en ervaringen die mij voor kortere tijd in zo’n toestand kunnen brengen. Ik denk dan bijv. aan het zijn en opgaan in de natuur. Mezelf toestaan me ermee te verbinden. Ook al is het maar voor heel even, als ik mezelf verbind aan de natuur -en dat doe ik door mijn zintuigen open te zetten wanneer ik me ertussen bevind- dan kan ik me in rust en harmonie voelen in mezelf en met mijn omgeving. Wanneer je net als ik gezegend bent met een stel grote voelsprieten, een sterk werkend gehoor en neus…eigenlijk werken al mijn zintuigen op volle kracht, dan is dat soms best lastig. Dit gegeven maakt dat ik me gemakkelijk verbind met de natuurelementen, maar er ook gemakkelijk weer word uitgehaald door andere omgevingsfactoren: schreeuwende mensen, zoemende auto’s een eind verderop, een vies geurtje, etc. Kortom, het vergt nogal wat energie en concentratie om in die natuur te blijven. Als het me dan toch lukt, dan zie of hoor ik ook heel veel; liggend in het gras hoor ik soms geknabbel en gekraak alsof er vlakbij mijn oor kleine beestjes hun lunch oppeuzelen. Terwijl ik over de snelweg rijd, zie ik ook de roofvogels op palen langs de weg en de reigers en ooievaars in de weilanden. Mijn man vraagt zich dan af hoe ik dat nu kan zien, terwijl ik achter het stuur zit en me op de weg moet concentreren. Tja…, dat lukt beiden…, wel met het gevolg dat een autorit vrij intens kan zijn en me moe kan maken.

Afgelopen week liepen we na een feestje door het donker naar huis. Ik had een mooi gesprek gehad met een vriendin die een spirituele praktijk is gestart. We hadden het over de signalen en spiegels om ons heen, ook zichtbaar in de natuur: ook zij zocht naar de betekenis achter het zien van en op dat moment ook meteen verbinden met dieren op je pad. Met pijnlijke voeten hobbelde ik naar huis en onderweg struikelde ik bijna over een dikke stekelige bol; een egel. Nu leven die gelukkig nog aardig wat in ons land, maar ik had er in geen jaren meer een gezien en het raakte me; een schattig, hobbelende en tegelijk afstotende stekelige bol. We stonden stil en gauw kroop het beest tussen de struiken. Ik dacht nog: ik moet thuis even opzoeken wat de spirituele betekenis is van de egel. In ieder geval riep het bij mij zowel kwetsbaarheid, lieflijkheid en afstandelijkheid bij me op; je zou hem willen aaien, maar je weet wel beter. Hoewel het koppie en de onderkant zachtaardig zijn.

En dagen later voelde ik een soort tegenstand van het werk wat ik doe; van de invulling van mijn praktijk. Ik doe niet voldoende wat ik het liefst doe; mijn werkzaamheden zijn niet in balans; ik sla al jaren door naar de intellectuele kant, het weten, de kennis. Steeds maar meer moeten weten, op de hoogte zijn van alle nieuwe ontwikkelingen die zich in razend tempo aandienen. Ik krijg er bijna letterlijk een ‘punthoofd’ van en mijn handen voelen verkrampt; zeuren om aandacht en zijn ’s winters steenkoud.

Geen balans dus! En geen balans is geen stroming; is ook geen rust en harmonie en werkt niet positief op het vlak van gezondheid…

Dus….’Luister naar de egel!’ maak de verbinding met de/ mijn natuur compleet en zie het ‘zien van de egel’ als een signaal, een boodschap, opheldering of zoals een cliënt vandaag tegen me zei: ‘een engeltje op je pad’. (scheelt in dit geval maar 1 letter!)